Wesele - streszczenie

Akt I

Scena 1
Rozmowa Czepca z Dziennikarzem na temat polityki. Gospodarz jest ciekaw wieści z dalekiego świata (pyta o Chińczykow). Dziennikarz wyśmiewa jego ciekawość, twierdząc, że chłopom takie informacje nie są potrzebne. Mężczyzna sugeruje, że chłopom powinien wystarczyć ich własny świat, obejmujący wieś i parafię. W odpowiedzi Czepiec zarzuca panom bezradność i strach przed ludowym powstaniem.

Scena 2
Rozmowa Dziennikarza z Zosią. Mężczyzna zachwyca się urodą dziewczyny, porównując ją do pięknego, kolorowego obrazka. Ta zarzuca mu bałamutność i nie wierzy w szczerość komplementu.

Scena 3
Zosia i Haneczka proszą Radczynię o pozwolenia na taniec. Dziewczęta nie chcą tańczyć z „panami”, ciekawią ich odświętnie ubrani drużbowie. Radczyni przestrzega je przed ściskiem, ostrzega, że chłopi łatwo mogą się pobić. Ostatecznie kobieta wyraża zgodę i panny ruszają w tan z drużbami.

Scena 4
Pojawia się Klimina, wita gości i rozpoczyna rozmowę z Radczynią. Ta zauważa, że jej syn nie chce tańczyć. Klimina pociesza ją, że chłopiec może wybierać z gromady wiejskich dziewcząt. Chce zeswatać syna Radczyni z jedną z nich.

Scena 5
Zosia prosi do tańca drużbę Kacpra. Chłopak jest pod wrażeniem jej śmiałości. Zgadza się na taniec, ale pokazuje na druhnę stojącą w kącie i czekającą na taniec. Uważa, że Kaśka może być zazdrosna.

Scena 6
Haneczka prosi do tańca pierwszego drużbę – Jaśka, a ten z chęcią się zgadza.

Scena 7
Radczyni kontynuuje rozmowę z Kliminą. Pyta o prace rolne i plany zamążpójścia wdowy. Klimina poucza ją, że w tym czasie się nie wysiewa zboża, jest też zdziwiona dociekliwością rozmówczyni.

Scena 8
Rozmowa księdza z Panem Młodym na temat prawdopodobnego przyznania proboszczowi nowej posady. Do rozmowy wtrąca się Panna Młoda, mąż delikatnie sugeruje jej, że wypowiada się w temacie, o którym nie ma pojęcia. Ksiądz z kolei zauważa, że Panna Młoda jest „naiwna” i „niewinna”.

Scena 9
Pan Młody nie może się nacieszyć swoją młodą żoną, całuje ją i domaga się zapewnień o miłości. Dziewczynę dziwi zapał męża. Ten cieszy się, że wreszcie osiągnął upragniony cel – żonę, którą może kochać “po swojemu”.

Scena 10
Poeta rozmawia z Maryną, prawi jej komplementy i stara się uwodzić, opowiadając o wymarzonej, prostej miłości. Dziewczyna odrzuca zaloty, nie chce rozmawiać „o amorach”, zarzuca poecie niestałość i bawienie się uczuciami. Poeta odpiera zarzuty, nazywając swoją przemowę „sztuką dla sztuki”

Scena 11
Ksiądz przestrzega młodych przed zlekceważeniem przysięgi małżeńskiej. Pan Młody zapewnia o stałości swoich uczuć, a Panna Młoda z gniewem odpowiada, że pobiłaby każdą rywalkę.

Scena 12
Pan Młody zachwyca się urodą i bajecznie kolorowym strojem żony. Nie może uwierzyć, że Jagusia należy do niego. Panna Młoda skarży się, że ma ciasne buty. Dziwi ją propozycja męża, by je zdjąć. „Trza być w butach na weselu.” – odpowiada rezolutna dziewczyna.

Scena 13
Pan Młody zwierza się księdzu, opowiadając o swej radości. Mężczyzna wierzy w to, że każdy może sięgnąć po swoje szczęście.

Scena 14
Maryna, zmęczona tańcem, usiada przy Radczyni. Dziewczyna jest pod wrażeniem siły Czepca, który „jak zawinął i obleciał w kółko, / tom w oczach zobaczyła gwiazdy.”

Scena 15
Poeta po raz kolejny kokietuje Marynę, pytając, czy serce dziewczyny jest zajęte. Maryna wyśmiewa go, unika konkretnej odpowiedzi. Sugeruje, że romans jest wynalazkiem panów. Ona sama nie chce doświadczyć „poetyczności” i „bałamuctwa”.

Scena 16
Rozmowa Zosi i Haneczki na temat miłości. Zosia chce kochać i być kochaną, Haneczka przestrzega ją, że miłość wymaga cierpień i ofiary. Dziewczyna nie chce się zgodzić na taką wizję świata, chciałby obdarzyć każdego szczęściem i możliwością kochania.

Scena 17
Na weselu pojawia się Żyd, znajomy Pana Młodego. Jest zdziwiony ludowym strojem Pana Młodego. „Pan się narodowo bałamuci” – zauważa. Żyd opowiada o swojej córce Racheli, która uważa się za nowoczesną kobietę („panna modern”). Dziewczyna jest wykształcona i oczytana, ale ojca martwi to, że nie chce wyjść za mąż. Pan Młody ma nadzieję, że ją zobaczy na weselu.

Scena 18
Pojawia się Rachela, dziewczyna stylizująca się na poetkę. Wyznaje, że skusił ją widok rozświetlonej i roztańczonej chałupy („jako arka, na kształt czarów łodzi”). Prosi ojca o pozwolenie na uczestnictwo w zabawie. Pan Młody zaprasza ją do tańca.

Scena 19.
Rachela jest rozmarzona widokiem zabawy, zachwyca ją taniec, światło i muzyka. Podpowiada Panu Młodemu, że ten widok niesie w sobie poezję. Mężczyzna przyznaje jej rację, cieszy się, że wybrał życie na wsi. Narzeka na swoje dotychczasowe życie „pośród murów szarej pleśni”.

Scena 20
Pan Młody opuszcza Rachelę, upomniany ostrzegawczymi gestami żony.

Scena 21
Do Racheli podchodzi Poeta. Intrygują go górnolotne wypowiedzi dziewczyny. Rachela widzi w Poecie „bratnią duszę”, tłumaczy mu, że wszędzie widzi i czuje poezję.

Scena 22
Radczyni wyśmiewa zapał Pana Młodego. Ten poddaje się urokowi roztańczonej chaty. Chciałby w taki sposób spędzić całe swoje życie.

Scena 23
Pan Młody zwierza się ze swego szczęścia Poecie. Opowiada o swych wrażeniach, zachęcając gościa do zakochania się i poddania czarowi miłości.

Scena 24
Poeta opowiada Gospodarzowi, że marzy mu się napisanie wielkiego dramatu o dawnym bohaterstwie, ojczyźnie, miłości. Gospodarz zauważa, że wszyscy polscy bohaterowie noszą w sobie dramatyzm (niemożność spełnienia wielkiego czynu). Poeta wierzy w wielkość polskiego ducha, ale zgadza się, że w kwestii czynu Polacy często bywają zbyt opieszali. Narzeka na ludzi, którym marzą się wielkie czyny i wielcy bohaterowie, a sami nie potrafią zrobić nic, by zmienić otaczającą rzeczywistość.

Scena 25
Do rozmawiających dołącza Czepiec. Chłop zachwala życie na wsi. Uważa, że tylko wieś zachowała duszę i fantazję. Wierzy w swoją siłę i przypomina o tym, że chłopi zawsze byli gotowi do zrywu narodowego. Czepiec chwali się własną siłą, opowiada o tym, jak niedawno pobił do nieprzytomności pewnego Żyda. Proponuje Poecie by wziął za żonę kobietę z ludu i zamieszkał na wsi (miałoby to uleczyć jego “melancholię”)

Scena 26
Na weselu pojawia się Dziad. Gratuluje ojcu Panny Młodej znamienitych gości. Starzec przypomina jednak, że niedawno obydwa stany walczyły ze sobą (rabacja chłopska). Opowiada o krwawych scenach rzezi panów, których sam był świadkiem.

Scena 27
Żyd dziwi się, że Dziada przyciągnęło wesele, proponuje pracę w swojej karczmie. Obydwaj oglądają wspólną zabawę chłopów i gości z miasta.

Scena 28
Rozmowa Żyda z księdzem na temat interesów. Ksiądz zarzuca właścicielowi karczmy bogacenie się kosztem rozpijania chłopów. Obydwaj są świadkami bójki pomiędzy Czepcem a Maćkiem. Ksiądz przypomina Żydowi o spłaceniu długu, ten chce z kolei odzyskać dług zaciągnięty u Czepca.

Scena 29
Scena kłótni pomiędzy Czepcem, księdzem i Żydem. Dwaj ostatni upominają się o pieniądze. Czepiec, przyparty do muru, oskarża obydwóch o nadużywanie władzy.

Scena 30
Gospodarz obserwuje bójkę razem z Panem Młodym. Bohaterowie rozmawiają o powstaniu chłopskim przeciw panom. Pan Młody przypomina sobie, że jego dziadek został przecięty piłą, z kolei ojciec Gospodarza miał być zadźgany chłopskimi motykami. Obydwaj rozmyślają nad tym jak łatwo panowie zapomnieli o zbrodniach tamtych czasów.

Scena 31
Pożegnanie Gospodarza z księdzem. Na odchodne ksiądz wypija strzemiennego.

Scena 32
Haneczka dziękuje Jaśkowi za udany taniec.

Scena 33
Rozmowa Jaśka z Kaspre  Zobacz całość »

Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie opracowane.pl

Wyślij SMS o treści: koddryu na numer: 73480

Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT