Najlepsze opracowania każdej lektury!
Pinokio - streszczenie
Rozdział I.
Żył sobie stolarz. Miał na imię Antonio i pracował w swoim fachu wiele lat. Któregoś dnia zabrał się za robienie krzesła. Zaczynając od nogi upatrzył sobie odpowiedni kawałek drewna, jednak, kiedy tylko zaczął go ciosać, drewno odezwało się do Geppetta, prosząc, by nie uderzał tak mocno. Antonio się przeraził, nigdy nie spotkał się przez całe lata swojej pracy z drewnem, które mówi.
Rozdział II.
Majster odłożył felerny kawałek drewna z myślą o Dżepetto, który kiedyś prosił go o surowiec na wyrzeźbienie pajacyka. Wg niego mówiące drewno perfekcyjnie się do tego nadawało.
Rozdział III.
Dżeppetto miał małą izdebkę, w której zabrał się za rzeźbienie pajacyka, ale jeszcze zanim zdążył ukończyć pracę jego oczka zaczęły się poruszać, a nos rosnąć. Dżeppetto był bardzo zaskoczony, tego się nie spodziewał. Nazwał chłopca Pionkiem. Chłopiec okazał się nieusłuchliwy i krnąbrny. Rzucił się z na swojego ojca po czym uciekł z warsztatu. Powrócił dopiero z policjantem oskarżając Dżepetta, że ten go maltretował. Staruszek trafił do więzenia za znęcanie się nad dzieckiem.
Rozdział IV.
Cóż, kiedy stary człowiek spędzał noc w więzieniu, Pinokio sam został w jego domu. Podczas samotnych chwil rozmawiał z świerszczem. Jednak poirytowany słowami owada o tym, że jest krnąbrny i niegrzeczny zgniótł go młotkiem, który znalazł w warsztacie.
Rozdział V.
Pajacykowi było samemu coraz gorzej, był głodny, nudził się, chciałby z kimś porozmawiać, zaczynał żałować, ze nie ma ojca, który przecież wiedziałby, co zrobić, gdzie jest jedzenie. W końcu znalazł jajko, zamierzał je usmażyć, już rozbijał je nad patelnia, ale do naczynia nic nie wpadło, ponieważ ze środka wyfrunął kurczak i szybko uciekł przez okno. Pinokio postanowił wyjsc z domu i poszukac pomocy wśród ludzi.
Rozdział VI.
Niestety rozszalała się burza i nadeszła noc, a Pinokio nie spotkał nikogo, kto chciałby mu pomóc. Został nawet oblany kubłem zimnej wody. Wrócił zmarznięty i głodny do domu. Oparł swoje nogi na kominku i zasnął. Obudziwszy się zorientował się z przerażeniem, że jego stopy spłonęły. Po chwili przed domem pojawia się Dżepetto, którego widok raduje chłopca.
Rozdział VII.
Dżepetto nie uwierzył chłopcu, który twierdził, że nie może otworzyc drzwi, bo jego stopy spłonęły. W końcu kiedy staruszek wszedł przez okno zorientował się, że to prawda. Dał chłopcu trzy gruszki, który zjadł je z apetytem lecz niestety dalej był głodny.
Rozdział VIII.
Dzepetto ulega prośba Pinokio i sprawia mu nowe nogi. Pinokio obiecal ze za ta przysługe wybierze się do szkoły. Potrzebował jednak przyborów, które Dżepetto kupił za pieniądze ze sprzedaży swojej kurtki.
Rozdział IX.
Pinokio był bardzo wdzięczny ojcu za Noe nogi i wszystko, co otrzymał do szkoły. W czasie drogi do szkoły zauważył teatrzyk na rynku. Sprzedał elementarz szkolny by kupic bilet.
Rozdział X.
Marionetki grające w przedstawieniu, rozpoznały w Pinokiu kukiełkę, ucieszyły się na jego widok, nazwały go drewnianym bratem i zapraszały na scenę. Pinokio też był ucieszony, że ma jakichś przyjaciół, przyłączył się do wspólnej zabawy, ale tu zupełnie zdezorganizowało przedstawienie. Reżyser bardzo się rozgniewał, nakrzyczał na Pinokia i nawet chciał go wrzucić do ognia, nad którym piekl się baranek.
Rozdział XI.
W rzeczywistości reżyser nie był taki zły, chciał raczej nastraszyć Pinokia za ego zachowanie, powiedział, ze baranek musi być upieczony, więc jeśli Pinokio chce ujść z życiem, do ognia zostanie wrzucony Arlekin., czyli jedna z kukiełek. Pinokio, choć był przerażony, nie zgodził się na taką zamianę. Wtedy reżyser pochwalił jego postawę i darował mu życie, Arlekina oczywiście też nie spalił.
Rozdział XII.
Rezyser podarowuje Pinokio piec sztuk złota. W drodze do domu spotyka on kulawego lisa i kota. Byli oni oszustami udającymi chorych. Kiedy chłopiec pochwalił się, ze ma trochę pieniędzy, zaczęli go namawiać, by razem z nimi udał się do wyjątkowej krainy, Dudkolandii, gdzie pieniądze się pomnażają, kiedy tylko wsadzi się je do ziemi. Naiwny Pinokio uwierzył im, a ponieważ zapragnął mieć więcej pieniędzy, poszedł z lisem i kotem.
Rozdział XIII.
Cała trójka zatrzymała się w gospodzie, by spędzić tam noc, Pinokio nawet nie zauważył, kiedy zwierzęta zniknęły pozostawiając mu rachunek do uregulowania. Znów był sam, a pieniędzy ubywało. Poszedł na Pole Cudów, tam duch mądrego świerszcza, podpowiadał mu, ze powinien wrócić do ojca, ale Pinokio nie lubił słuchać rad, tym razem nie było inaczej.
Rozdział XIV.
Szedł sam przez las i zastanawiał się czy są w nim zbójcy, szybko przekonał się o tym osobiście, bo chwilę później na drodze stanęli mu dwaj zamaskowani napastnicy. Pinokio bardzo się przestraszył, ale nie dał za wygrana i ugryzł rękę jednego z nich, jak się okazało kota. Napastnicy uciekli, ale tylko na chwile, bo nie zamierzali zrezygnować z pościgu.
Rozdział XV.
Idąc tak przez las dotarł do jakiegoś domku, w oknie stała bardzo blada dziewczynka, jej włosy były błękitne, ale nie zapraszała go do środka. Wyjaśniła mu tylko, że nikt z domowników nie żyje, ona również czeka już tylko na trumnę. Pinokio nie do końca zrozumiał o co chodzi, stał zdumiony i wpatrzony w blada dziewczynkę, kiedy dopadli go zbójcy, chcieli mu wydrzeć monety, ale były głęboko schowane pod językiem. Postanowili go powiesić, ale drew Zobacz całość »
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie opracowane.pl